سلام...

بعد از تقربن 2 ماه ننوشتن ،الآنم نیومدم که یه متن ادبی و عاشقانه بنویسم که نقدم کنید یا تحسینم کنید و....

این آخرین نوشته ای که از من ، "مهشید" یه دروغ گو یا کسی که تو بازی زندگی خیلی راحت باخت

نوشته میشه.

 شروع این وبلاگ به خاطر دلتنگی هایی بود که دوست داشتم با همه ی کسایی که دوستشون دارم و دوستم دارند قسمت کنم که شاید این دل ِ تنگ کمی آروم شه خیلی هم موفق بودم...از دلتنگی ام چیزی کم نشد اما دل ِ تنگم کمی آروم شد.

همیشه حسم ، حس ِ نوشتنم به باران بستگی داشت ،اما بعد از یه مدت تصمیم گرفتم که قبول کنم آسمون همیشه هم ابری نیست و گاهی آفتابی میشه ، مهتابی میشه و من اگر عاشق بارانم پس آفتاب و مهتابم برام عاشقانه است...اما متوجه شدم این بارانی که هیچ وقت هم برای من نمی باره اما بودنش به من زندگی میده و عطر حضورشه که ضمانت زنده بودنِ....

اما شاید باران واقعن یه متغیر بود...یه متغیر تصادفی که اتفاقن تصادفن وسط تابستون باران ِ من شد ، خدای من شد ، همه ی من شد!!! میدونستم که معادله ی پیچیده ی زندگی با یه متغیر مجهول  تصادفی حل نمیشه ، این شد که شدم دیوانه ای درباران و دیوانه ی باران شدم و جزئی از باران

درست مثل چشم و نگاه که هیچ کسی نمیتونه اونا را از هم جدا کنه...منم شدم دیوانه ای بارانی

 که هچ عاقلی هم  نمیدونه که چشه و دچار چی شده؟؟؟

اون روزا و همین روزا خیلی فکر کردم...همه جا ، همه وقت ، همیشه....هم به بارانم فکر کردم هم به احساسم ، اون قدر که حتا یه دفعه از عقلم هم پرسیدم....که مطمئنه عاشقه؟؟

...

آره حق با تو بود ، من هیچ وقت عاشق نبودم ، هیچ وقت نبودم...من فقط یه دیوانه بودم ، دیوانه ی بارانی که هیچ کس حرفش رو باور نمیکنه،جدی نمیگیره ، چون دیونه است...دیوانه بودم و هستم...

همیشه 3 چیز واسم خیلی مهم بود :1 ) اعتقادم    2) هدفم    3) عشقم

و الان اعتقادم مسخ شده ، هدفم گم شده و عشقم ....خیلی وقته که پر از درده زخمی شده.

عشق برام فراتر از تعبیر دیگران و تفسیر تجربه ها بود ، فرتر از امکان "ما " شدن و هیچ وقت حاضر نبودم و نیستم عظمتش رو تا حد خلاصه شدن فقط در یک بعد و اون هم در وجود یک انسان پایین بیارم  و الان با همه چیز ، همه ی خاطراتم ، همه ی لحظه های کوچکم و بارانم خداحافظی میکنم به خاطر اینه که میخوام دردهام درمان شه و از عشق خسته نشم...برم ، بگردم و ببینم  و تجربه کنم...و عاشق بمونم.

عاشق ،  دیوانه (یا هرچی که میخوای اسمشو بذار) می مونم...اما عاشق اون عشقی که داشتم

باوری که داشتم ، عاشق همون نازی ، عشــــــــــــــــق ِ بی عاشق ِ من...

 من رفتم اما تو باش ،خوشبخت ترینم وقتی که هستی ، شادی و میخندی.

پ ن * : این جهانی که همش مضحک و تکراره...تکه تکه شدن دل چه تماشا داره..!! های نازی...تو کجایــــــــــــــی؟؟ عشق ِ بی عاشق ِ من...

پ ن ** :شاید یه روز دوباره حسم برگشت ، شاید بهانه ای جز باران بتونه پیدا کنه دلم و اون روز شاید دوباره بنویسم اما اینجا دیگه نه...همه چیز اینجا عذابه واسم.

دوستای عزیزم که همیشه میومدین بار دلتنگی منو خیلی بی منت به دوش می کشیدین ، به خاطر همراهی 14 ماهی که باهام اینجا داشتین ممنونم ، به خاطر همه ی محبتا...به خاطر همه چیز ممنونم.

به دیدنتون میام همیشه و به یادتونم.

مواظب دلهاتون باشید.

خداحافـــــــــــــــــــــــظ

یا حق.